(¯`°.•°•.★* G i g L e T _ m z w *★ .•°•.°´¯)

 

 

 คอยเตือน ยามเพื่อนพลั้ง คอยฟัง ยามเพื่อนขอ

คอยรอ ยามเพื่อนสาย คอยพาย ยามเพื่อนพัก

คอยทัก ยามเพื่อนทุกข์ คอยปลุก ยามเพื่อนท้อ

คอยง้อ ยามเพื่อนงอน คอยสอน ยามเพื่อนผิด

คอยสะกิด ยามเพื่อนเผลอ คอยเจอ ยามเพื่อนหา

คอยลา ยามเพื่อนกลับ คอยปรับ ยามเพื่อนเปลี่ยน

คอยเรียน ยามเพื่อนเที่ยว คอยเคี่ยว ยามเพื่อนเล่น

คอยเย็น ยามเพื่อนร้อน คอยหอน ยามเพื่อนเห่า

คอยเฝ้า ยามเพื่อนฟุบ คอยอุบ ยามเพื่อนปิด

คอยคิด ยามเพื่อนถาม คอยปราม ยามเพื่อนหลง

คอยปลง ยามเพื่อนแกล้ง คอยแบ่ง ยามเพื่อนหมด

คอยอด ยามเพื่อนทาน คอยคาน ยามเพื่อนล้ม

คอยชม ยามเพื่อนชนะ คอยสละ ยามเพื่อนชอบ

 

 

PS.

อย่าลืมให้ความสำคัญกับคนที่คุณเรียกว่า "เพื่อน" นะ
โดยเฉพาะถ้าเค้าคือเพื่อนจริงๆ

... เธอทุกข์ - ฉันทุกข์ เธอสุข – ฉันสุข.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ได้ยินนักว่า "ความรักมักทำให้คนตาบอด"

จะไม่ตาบอดได้ยังงัยล่ะ

ในเมื่อเจอกันที...ก็กลับเอามาฝันต่อได้เป็นตุเป็นตะ

ฝันว่าเขาต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

เขาทำอย่างนี้แสดงว่าเขาคิดอย่างนั้น

สร้างฉากเอง...เล่นเอง...ให้เขาเป็นพระเอกรูปงาม

ให้เขามีนิสัยอย่างนี้...อ่อนโยน สุภาพ พูดเพราะ

ให้เกียรติ เอาเป็นว่าดีไปหมด (อยากได้นิ่)

จินตนาการ...มักทำให้คนรักเรา... 

สวยงามกว่าในความเป็นจริงเสมอ

และพอเจอกันอีกที...ก็ดันแยกไม่ออก

ระหว่าง  "เขาที่อยู่ตรงหน้า

กับ  เขาที่อยู่ในจินตนาการ"

ภาพเขาในฝันตามมาประทับร่างทรงกับเขาคนนี้พอดีเป๊ะ

ไม่ว่าเขาจะทำอะไร  คิดอะไร

เมื่อมีองค์อยู่  ทุกอย่างก็ดูดีไปหมด

นานวัน..จินตนาการก็ลุกลามกลืนกิน

"ตัวตนที่แท้จริง"  ของเขา

เหมือน  "ผีบังตา"  ให้เรามองไม่เห็น

และเมื่อ  "ความรักสมหวัง"  ก้าวไปสู่  "ชีวิตคู่"

ฝัน...ฝันหวาน  ที่เคยสร้างไว้ให้สมหวังกับเขาในฝัน...

ก็หมดหน้าที่...หนีหายไป

จินตนาการค่อยๆ เลือนหาย

ร่างทรงเลยอยู่ไม่ได้  ยอมสลายตัว

ความเป็นจริงที่โหดร้าย...ก็ทำลายความฝันได้

อาการ  "ตาสว่าง"  จึงบังเกิดขึ้น

เรามักโทษเขา...ว่าทำไมเพิ่งแสดงธาตุแท้ออกมาให้เราเห็น

ทั้งๆ ที่เขาก็เป็นอย่างนี้มาตลอด...

แต่เมื่อตาบอด  ก็เลยใช้จินตนาการช่วยแทน

พอกลุ่มควันเลือนหาย...เจ้าชายก็กลายเป็น  "เจ้าเงาะ"

 

เวลาเราคบกับใคร...ลองจินตนาการให้น้อยลงกว่าเดิม

เก็บเขาไปฝันหวานได้  แต่ต้องแยกร่างให้ออก

ว่า "เขา" ที่เราซบอยู่เมื่อคืน...

กับ  "เขา"  ที่เราเดินควงแขนด้วยในวันนี้...คนละคนกัน

ถ้าเราแยกออกจากกันได้...

จินตนาการของเราในคืนต่อๆ ไป จะสมจริงมากขึ้น

ลองเห็น "เจ้าเงาะ" กลายเป็น "เจ้าชาย" ในฝันได้

ก็ลองจินตนาการให้ "ผู้ชาย" ที่อยู่ตรงหน้า

เป็น "เจ้าเงาะ" ดูบ้าง

เธออาจจะรู้จักเขามากขึ้น...และเลิกตาบอดได้ซะทีนะ

 

 

เหนว่าคน  ตาบอด  เยอะเลยเอามาให้อ่านดู อิอิ

 

 

 

 

สอบเสดแว้ววว

สบายอก  สบายจัย มากมาย

 

แต่แบบว่า ทำม่ะช่ายได้เลยอ่า

แต่ละวิชานะ สุดยอด..

 

ช่างมาน.. ผ่านไปแร้ว

รอคะแนนออก แล้วก้อไป ดร๊อป เอาละกาน

 

บัญชี 4 ปี

กุร์จามีหวังมั้ยเนี่ย  เศร้าจัย ที่สุด

 

 

 วันนี้ วันแม่  ม่ะได้กลับบ้านอีกตามเคย

ปีที่แล้วก้อม่ะได้กลับ..

 

แต่เด๋วค่อยกลับวันที่ 15 อิอิ

กลับมาอีกทีก้อ 22 เลย ฮ่าฮ่า

 

ม่ะได้กลับวันแม่ ม่ะเปนราย

ยังงัยก้อ ร๊ากแม่ ทุกวันอยุ่แร้วว

 

ม่ะรุ้ว่าแม่เปนงัยมั่งเนี่ย

รถล้ม

เปนอารายมากอ่ะป่าวว เปนห่วงอ่า

ได้แต่โทรไปหา

อยากเหนเลยมากกว่าว่าเปนอารายตรงหนัยมั่ง

 

เห้อๆ คิดแล้วก้ออยากกลับบ้าน

ขนาดเพิ่งกลับมาเมื่อวันที่ 2 นะเนี่ย

 

ม่ายรุ้อ่า

รุ้สึกว่าอยุ่ บ้าน แล้วมีความสุข อย่างบอกม่ายถูก

รุ้สึก อบอุ่น มากมาย

อยุ่กานพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูกสาว 2 คนกะอีก 1 ตัว อิอิ

 

ตอนตัดสินจัยเข้า มหาลัยนะ

คิดว่า อยากไปอยุ่ที่ที่มันไกลๆจากบ้าน

ที่ที่ม่ายมีคนรุ้จัก

เบื่อที่คอยโดนบ่น

ไปไหนก้อมีแต่คนรุ้จัก

ทำอะไรก้อต้องคอยแคร์สายตาคนอื่น

 

สรุป ม.แม่ฟ้าหลวง

สมจัยอยากเลย ไกลมากมาย

ม่ายมีคนรุ้จัก สมจัย

อยากไปไหนก้อไป

อยากเที่ยวก้อเที่ยว

จะออกตอนไหนก้อได้ จะกลับตอนไหนก้อได้

ม่ายมีคนคอยว่า คอยบ่น

อยากจาไปนอนหอเพื่อน ก้อไป

อิสระมากมาย ชีวิตเด็กมหาลัย

 

แต่

จามีคัยรุ้มั้ย ความรุ้สึก อีกด้าน..

คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนที่บ้าน มากมาย

กว่าจะได้กลับบ้าน

ก้อต้องรอที่จะได้หยุดหลายๆวัน

นั่งรถกลับบ้านทีก้อ 8 ชั่วโมง

 

เหอะๆ อย่างวันนี้

เค้ากลับบ้านกาน แต่ต้อง นอนอยุ่หอ

เพราะว่าติดสอบวันอังคาร

ถ้ากลับไป อยุ่บ้าน วันจันก้อต้องกลับมาแระ

ม่ายคุ้มกะเวลาและค่ารถที่เสียปัย

 

ม่ายรุ้ว่าคิดถูกอ่ะป่าว มาอยุ่นี่อ่า

แต่ก้อ ปี 2 แระ ม่ายถูกมานก้อต้องถูกอ่ะ

เรียนก้อยาก ไกลก้อไกล

ม่ายเปนราย

อีกแค่ 2 ปี (รึป่าว)ก้อจบแร้ว

ก้อสู้ๆต่อไป เตมที่

เพื่อ พ่อกะแม่ ที่เค้าตั้งจัยทำงาน

ส่ง เรา เรียน

เราก้อต้องตั้งจัยเรียน เนอะ..

 

วันนี้เข้ามาบ่น อารายเรื่อยเปื่อย อิอิ

 

ที่จริงอัพสเปซครั้งนี้ เนื้อหาม่ะช่ายเรื่องนี้เลย

นั่งทำม่ะคืน เสดตอน ตี5 ได้อ่ะ

แต่..

คอมแฮ้งค์ ม่ะทันเซฟเลย

เลยแบบว่า ปล่อยมานไป ขี้เกียจแล้ว..

 

คืนนี้

ต้อง อยุ่ ห้อง กะวิ 2 คน เหงาแย่เรย

ซุน กะ ปู กลับบ้าน อ่า

กรรมตามสนอง

ครั้งที่แล้ว กลับไปกะ วิ 2 คน

ให้ ซุน กะ ปู อยุ่ห้อง

อิอิ

 

 เทอมหน้า จะย้ายไปอยู่บ้านข้างนอกแระ

เบื่อ หอในค่าไฟแพง จัดอ่า

อยากจาเอา น้อมูมู่ มาอยุ่ด้วยจังเลย

ม่ะรุ้ว่าจาได้เอามาป่าว

เพราะว่า..

ปู กลัว น้องหมา มากมาย

 

ปู..

น้องมูมู่เค้า น่ารักจาตาย

มานม่ายทำอารัยปู ร๊อกกก อิอิ

 

ถ้าม่ะได้เอามา สงสารมัน

เพราะว่า ตอนกลางวัน พ่อกะแม่ ก้อไปทำงาน

น้องซี ก้อไป โรงเรียน

น้องมูมู่ ต้องอยุ่บ้าน ตัวเดียว มานคงเปล่าเปลี่ยว น่าดู 55+ 

 

 

เวลากลับบ้านไป ก้อมี น้องมูมู่ อยุ่เปนเพื่อนแหละ

น้องซี เค้าก้อติดเพื่อน จังเลย ช่วงเนี้ย

ถ้าม่ะมีน้องมูมู่ นะ เหงาแย่เลย

คิดถึง น้องมูมู่ จังเลย..

 

เอารูป น้องมูมู่ มาโชว์ด้วย อิอิ

 

 

วันนี้ไปเล่นเกมส์ แก้เซงมา

ก้อหนุกดี

ดีกว่า อยุ่หอ หน่อย

 

 

 

 

เห้อๆ เบื่อๆ

เมื่อไหร่จามี แฟน วะ

เบื่อชีวิตโสดอ่ะ

 

โสดมาเปนเวลา 3 เดือนแระ

 

เหนคนเค้ารักกาน อิจฉาๆ

อยากจามีคนคุยด้วย

คนพาไปเที่ยว

คนให้ทะเลาะกาน

มีคนเปนห่วงแระก้อคนให้เปนห่วง

กินข้าวด้วยกาน

เหมือนเดิมอ่า..

 

ยิ่งเหนอารายเดิมๆ

คิดถึ้ง คิดถึง

อิอิ

 

เดวนี้โทสับแมร่ง ม่ะมีคัยโทรมาเล้ย

นอกจาก My Fa[m]ily

 

พอแระๆ

วันนี้มาบ่น เยอะแระ ไปดีก่า

 

Bye Bye

 

 

 

 

 

 เมื่อเธอเลือกอยู่กับเขา
ตัวฉันคุกเข่าสั่นไหว
ใจฉันเองถึงปวดร้าวเจียนตาย
ปล่อยเธอไปตามใจเธอต้องการ

จะยอมให้สั่งและตัดสิน
ว่าฉันต้องถูกทอดทิ้ง
เรานั้นมันไม่อาจฝืนความจริง
ได้แต่ยิ้มอวยพรให้ไปดี

ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี
อย่ามีอะไรให้เสียใจ
ส่วนตัวฉันจะลืม ว่าเคยร้องไห้
ลืมว่าเคยต้องเป็นใคร ที่เธอไม่เอา

จะยอมให้สั่งและตัดสิน
ว่าฉันต้องถูกทอดทิ้ง
เรานั้นมันไม่อาจฝืนความจริง
ได้แต่ยิ้มอวยพรให้ไปดี

ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี
อย่ามีอะไรให้เสียใจ
ส่วนตัวฉันจะลืม ว่าเคยร้องไห้
ลืมว่าเคยต้องเป็นใคร ที่เธอไม่เอา

ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี
อย่ามีอะไรให้เสียใจ
ส่วนตัวฉันจะลืม ว่าเคยร้องไห้
ลืมว่าเคยต้องเป็นใคร ที่เธอไม่เอา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พรุ่งนี้จาได้กลับบ้านแว้วววว   ดีจัยมากมาย

รอคอยมานาน นึกว่าจาม่ะได้กลับสะแระ

ตอนแรก

ว่าจาสอบให้เสดก่อนแร้วค่อยกลับ

แต่

สถานการณ์ม่ะเปนจัย

สอบเสดวันที่ 10 อาจารดันนัดสอบนอกตารางวันที่ 14 อ่า

เซงเรยยย

 

คิดไปคิดมา

กลับสะพรุ่งนี้เรยดีก่า อิอิ

ต้องเอาหนังสือกลับไปอ่านเยอะแยะเรย

[เอาไปจาได้อ่านป่าวหว่า]

กลับมออีกทีวันพฤหัส นู่น

กลับไป เก็บ กำลังจัยดีดี จาก คุงพ่อ กะ คุงแม่

อิอิ(*^.^)

 

กลับบ้านพรุ่งนี้เช้า ถึงบ้านก้อคงเย็นๆ

ยังม่ได้บอกพ่อ กะ แม่เรย

กะจาไป Surpise อิอิ

 

 

 

 

แต่..

พอกลับมา มอ วันที่ 2 Test Econ อีกอ่า

แร้ววันที่ 6-10 ก้อสอบ Midterm

 

เครียดๆ(╥﹏╥)

 

ประเดิมด้วย Compo 1 ---บ่าย** 6 August

Finance ---บ่าย** 7 August

Cost Accounting ---เช้า** 8 August

Eng Bus&Tecno ---บ่าย** 8 August

Micro Econ ---เช้า** 10 August

Inter Accounting ---บ่าย** 10 August

 

เสดแร้วคงสบายจัยน่าดูเลยเนอะ..

 

แต่ม่ายสิ ยังม่ายหมดเรย

11-13 ต้องอ่าน Logic อีกอ่า

สอบนอกตาราง 14 August**

 

ทีนี้หมดเจรงๆละ

 

 

 

 

 

★  ทุกคนที่บ้านเจอกานพรุ่งนี้คร่า

★  คิดถึง มูมู่ จัยจาขาด อิอิ

★  ปู กะ ซุน  เหงามั้ยจ้ะ เฝ้าห้อง  55+

★  เพื่อนๆ6.1-6.2 จาเจอกานมั้ยว้า

กุร์เปลี่ยนวันกลับแร้วนะเฟ้ย วันแม่กลับม่ะได้แว้ว

★  น้องเบลล์ สู้สู้ เน้อ ตั้งจัยอ่านหนังสือน๊า

เปนกำลังจัยหั้ย  ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ

ด้วยรัก และเปนห่วง ..พี่เทค** อิอิ

★ Acc จงเจริญ เย้ๆ

★ วันที่ 31 ม่ายอยุ่อ่า ฝาก Happy Birthday เจ้ด้วยน๊า

มีความสุขมากๆ เน้อ***

 

 

 

 

 

อยากจะลืม เรื่องราววุ่นวายชีวิต
เรื่องราวที่ยังวนเวียนทำให้คิด ถึงวันนั้นยังไม่จางไป

คงไม่นานถ้าหากเราไม่คิดถึงใครๆ เราก็คงจะลืมมัน
เพียงนิดเดียวถ้าหากเราไม่ต้องพบเจออะไร ที่มันผูกมันพันกัน

มันคงไม่ยากเย็นเท่าไรถ้าวันนี้ไม่มีเขา
และคงไม่ยากเย็นอะไร ถ้าพรุ่งนี้มีเพียงเรา..คนเดียว
ไม่ต้องไปสนใจ มันก็แค่เรื่องเมื่อวาน

อยากจะลืม ใครสักคนที่ทำให้เราเหงา
ใครสักคนที่ยังคงทำให้เราเศร้า แม้วันนี้ยังคงเสียใจ

คงไม่นานถ้าหากเราไม่คิดถึงใครๆ เราก็คงจะลืมมัน
เพียงนิดเดียวถ้าหากเราไม่ต้องพบเจออะไร ที่มันผูกมันพันกัน

มันคงไม่ยากเย็นเท่าไรถ้าวันนี้ไม่มีเขา
และคงไม่ยากเย็นอะไร ถ้าพรุ่งนี้มีเพียงเรา..คนเดียว
ไม่ต้องไปสนใจ มันก็แค่เรื่องเมื่อวาน